ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΘΑ ΧΤΙΣΩ Σ΄ ΕΝΑ ΔΑΣΟΣ

………1

Κάποτε πίστευα τον κόσμο πως θ΄ αλλάξω
και σαν το λεύτερο πουλί φτερούγιζε η ψυχή
συντρόφους έψαχνε στο πέταγμα επάνω
μα ήταν μόνη κι όλοι κάθονταν στη γη.

Από ψηλά πάντοτε βλέπεις
όσα το φως να δείξει θέλει και μπορεί
μα ότι ζει στα καταγώγια και στα τούνελ
να φωτιστεί από ψηλά δεν το μπορεί.

Στης γης όλα τα μήκη και τα πλάτη
ψυχές υπάρχουν που το φως αναζητούν
μα αλυσίδες ζωντανές φτιάχνουνε φράχτη
απ΄ τον ιστό της κοινωνίας να μη βγουν.

Φτιάχνουν ομάδες κολιγιές, συνομωσίες
στα θέλω τους διέξοδο να βρουν
και ψυχικούς συμβιβασμούς και θεωρίες
τ΄ ατομικά τους πρέπει να υπερβούν.

Υπάρχουν όμως κι αετοί όπου πετάνε
και τις φωλιές τους έχουν χτίσει στα ψηλά
τα δέντρα φίλους έχουν κάνει δε λυγάνε
οι ουρανοί πατρίδα είναι και χαρά.

Το σπίτι μου θα χτίσω σ΄ ένα δάσος
με αετόπουλα θα σέρνω το χορό
σαν αετός θα φτερουγάω και με πάθος
με μουσική και μελωδίες θα μεθώ.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ…… 2

Εγώ είχα μάθει στα ψηλά για να πετάω
και με αετόπουλα να κάνω συντροφιά
κι όταν τα όνειρα ποντίστηκαν στη ξέρα
άλλαξα ράμφος, νύχια και φτερά

Σαν τον αετό χτυπήθηκα στα βράχια
μάτωσα, πόνεσα, μα δεν μετανοώ
τη νέα φίλη τη σοφία θα διαλέξω
και στο εξής μαζί μ΄ αυτή θα πορευτώ

Μεσ΄ στης ψυχής τα καταγάλανα παλάτια
χαλί θα στρώσω και σιμά της θα σταθώ
μ΄ αυτή θα τρέχω σε καινούργια μονοπάτια
να καταγράφω της ζωής μου το παλμό

Με αετόπουλα παρέα θα πετάω
αυτά που λεύτερα στα ύψη περπατούν
και με της φύσης τα στοιχειά θα τριγυρνάω
οι καταιγίδες της ζωής μη με πτοούν

ΣΥΝΕΧΕΙΑ……. 3

Τώρα πετώ σε ύψη και σε βάθη
σε λαγκαδιές σε δύσβατα βουνά
και με τη νέα φορεσιά χαμογελάω
στα ομορφότερα του κόσμου δειλινά

Απ΄ τον καθρέπτη της ψυχής αντανακλάται
της σιωπής η κατακάθαρη μορφή
και στους αιθέρες με τ΄ αστέρια αυτή πλανάται
και φωσφορίζει στην καρδιά του ποιητή

Αγγελική

Posted in Ποίηση.